Sedition Act 1948: Apa yang Ditakrifkan oleh Undang-Undang Malaysia sebagai Kecenderungan Menghasut

Sedition Act 1948 tidak mentakrifkan “hasutan”. Ia mentakrifkan kecenderungan menghasut, dan kemudian mengaitkan kesalahan dengan perbuatan, kata-kata dan penerbitan yang mempunyai kecenderungan itu. Perbezaan ini meresap ke seluruh statut ini, dan di situlah mana-mana pembacaan Akta ini harus bermula.

Halaman ini menggariskan apa yang dinyatakan oleh Act 15 sebagai teks: tajuk panjangnya, cabang-cabang takrifan dalam seksyen 3, pengecualian yang melayakkannya, kesalahan-kesalahan dalam seksyen 4, dan mekanisme prosedur di sekelilingnya. Ia menghuraikan statut yang berkuat kuasa; ia tidak membincangkan mana-mana pendakwaan tertentu atau hujah-hujah yang menyokong atau menentang undang-undang ini.

Sekilas pandang

Tajuk ringkas	Sedition Act 1948 (seksyen 1)
Nombor Akta	Act 15
Tajuk panjang	”An Act to provide for the punishment of sedition”
Mula digubal	1948, sebagai Ordinance No. 14 of 1948
Disemak semula	1969, sebagai Act 15, berkuat kuasa mulai 14 April 1970
Permulaan kuat kuasa	Semenanjung Malaysia 19 Julai 1948; Sabah 28 Mei 1964; Sarawak 20 November 1969
Teks yang berkuat kuasa	Semakan 1969, dicetak semula dengan menggabungkan pindaan sehingga 1 Januari 2006
Seksyen	1 hingga 11

Akta ini pendek — sebelas seksyen sahaja. Bobot utamanya terletak hampir sepenuhnya pada dua daripadanya: seksyen 3, yang mentakrifkan kecenderungan itu, dan seksyen 4, yang mewujudkan kesalahan-kesalahan itu.

Takrifan: seksyen 3(1)

Seksyen 2 melakukan kerja asas dengan satu ayat sahaja. Perkataan “hasutan” (seditious), “apabila digunakan bagi atau berhubung dengan mana-mana perbuatan, ucapan, kata-kata, penerbitan atau perkara lain”, melayakkan perkara itu “sebagai perkara yang mempunyai kecenderungan menghasut”. Oleh itu, segala-galanya bergantung pada apa sebenarnya kecenderungan menghasut itu — dan seksyen 3(1) menyenaraikan enam cabang.

Kecenderungan menghasut ialah suatu kecenderungan:

• (a) membawa mana-mana Raja atau mana-mana Kerajaan ke dalam kebencian atau penghinaan, atau membangkitkan rasa tidak setia terhadapnya;
• (b) membangkitkan rakyat sesuatu Raja, atau penduduk sesuatu wilayah, supaya menuntut, “selain dengan cara yang sah”, pengubahan mana-mana perkara sebagaimana yang ditetapkan oleh undang-undang;
• (c) membawa pentadbiran keadilan di Malaysia atau di mana-mana Negeri ke dalam kebencian atau penghinaan, atau membangkitkan rasa tidak setia terhadapnya;
• (d) menimbulkan rasa tidak puas hati atau rasa tidak setia dalam kalangan rakyat Yang di-Pertuan Agong atau sesuatu Raja, atau dalam kalangan penduduk Malaysia atau mana-mana Negeri;
• (e) menggalakkan perasaan buruk sangka dan permusuhan antara pelbagai kaum atau golongan penduduk Malaysia; dan
• (f) mempersoalkan mana-mana perkara, hak, taraf, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau prerogatif yang ditetapkan atau dilindungi oleh Bahagian III Perlembagaan Persekutuan atau oleh Perkara 152, 153 atau 181 Perlembagaan Persekutuan.

Di sini “Raja” ditakrifkan secara meluas — ia bermaksud Yang di-Pertuan Agong, atau Raja atau Yang di-Pertua Negeri bagi mana-mana Negeri — dan “Kerajaan” bermaksud Kerajaan Malaysia dan mana-mana Negeri.

Cabang (f) ialah yang mengaitkan Akta ini dengan Perlembagaan Persekutuan. Peruntukan yang dinamakannya ialah penyelesaian termaktub dalam perjanjian perlembagaan: Bahagian III (kewarganegaraan), Perkara 152 (bahasa kebangsaan), Perkara 153 (kedudukan istimewa orang Melayu dan anak negeri Sabah dan Sarawak), dan Perkara 181 (kedaulatan dan prerogatif Raja-Raja). Di bawah cabang (f), mempersoalkan perkara-perkara inilah yang membawa kecenderungan itu.

Pengecualian: seksyen 3(2)

Takrifan ini tidak berdiri dengan sendirinya. Seksyen 3(2) memperuntukkan bahawa, walau apa pun subseksyen (1), sesuatu perkara tidak dianggap menghasut “atas sebab semata-mata” ia cenderung:

• menunjukkan bahawa seseorang Raja telah disesatkan atau tersilap dalam langkah-langkahnya;
• menunjukkan kesilapan atau kelemahan dalam mana-mana Kerajaan atau perlembagaan sebagaimana yang ditetapkan oleh undang-undang, atau dalam perundangan atau dalam pentadbiran keadilan, dengan tujuan untuk memperbetulkan kesilapan atau kelemahan tersebut; atau
• memujuk orang ramai supaya menuntut, dengan cara yang sah, pengubahan sesuatu perkara sebagaimana yang ditetapkan oleh undang-undang, atau menunjukkan, dengan tujuan untuk menghapuskannya, perkara-perkara yang menimbulkan perasaan buruk sangka dan permusuhan antara kaum atau golongan.

Dua had berjalan menerusi pengecualian-pengecualian ini. Pertama, ia ditarik balik berhubung dengan perkara-perkara termaktub dalam cabang (f): menunjukkan “kelemahan” dilindungi kecuali apabila ia menyentuh perkara-perkara Bahagian III / Perkara 152, 153 atau 181, selain berhubung dengan pelaksanaan sesuatu peruntukan. Kedua, perlindungan itu terpakai hanya “jika perbuatan, ucapan, kata-kata, penerbitan atau perkara lain itu sebenarnya tidak mempunyai kecenderungan menghasut” — pengecualian ini tidak boleh menyelamatkan sesuatu yang menghasut atas alasan lain.

Niat dianggap tidak relevan: seksyen 3(3)

Seksyen 3(3) ialah peruntukan yang paling membezakan Akta ini daripada titik permulaan biasa undang-undang jenayah. Bagi tujuan membuktikan sesuatu kesalahan, niat orang yang dituduh “hendaklah dianggap tidak relevan” jika perbuatan itu sebenarnya mempunyai — atau, jika dilakukan, akan mempunyai — kecenderungan menghasut, atau jika kata-kata, penerbitan atau perkara itu mempunyai kecenderungan sedemikian.

Dalam skema Akta ini sendiri, kecenderungan bahan itulah fakta yang beroperasi; tujuan atau motif di sebaliknya secara nyata diketepikan oleh teks itu.

Kesalahan dan hukuman: seksyen 4

Seksyen 4(1) mewujudkan kesalahan utama. Seseorang melakukannya jika dia:

• (a) melakukan, cuba melakukan, bersedia untuk melakukan atau berkomplot untuk melakukan mana-mana perbuatan yang mempunyai, atau yang jika dilakukan akan mempunyai, kecenderungan menghasut;
• (b) menuturkan mana-mana kata-kata yang menghasut;
• (c) mencetak, menerbitkan, menjual, menawarkan untuk dijual, mengedarkan atau mengeluarkan semula mana-mana penerbitan yang menghasut; atau
• (d) mengimport mana-mana penerbitan yang menghasut.

Hukuman apabila disabitkan ialah, bagi kesalahan pertama, denda tidak melebihi lima ribu ringgit atau penjara tidak melebihi tiga tahun atau kedua-duanya; bagi kesalahan berikutnya, penjara tidak melebihi lima tahun. Mana-mana penerbitan yang menghasut yang ditemui dalam milikan pesalah, atau yang digunakan sebagai keterangan semasa perbicaraan, dirampas.

Seksyen 4(2) mewujudkan kesalahan yang berasingan dan lebih ringan: memiliki penerbitan yang menghasut “tanpa alasan yang sah”. Ia membawa, bagi kesalahan pertama, denda tidak melebihi dua ribu ringgit atau penjara tidak melebihi lapan belas bulan atau kedua-duanya, dan sehingga tiga tahun bagi kesalahan berikutnya.

“Penerbitan” ditakrifkan secara meluas dalam seksyen 2 — ia merangkumi semua bahan bertulis atau bercetak, dan apa-apa yang menurut bentuknya “mampu menyarankan kata-kata atau idea”, berserta setiap salinan dan pengeluaran semula.

Prosedur dan perlindungan

Tiga seksyen melunakkan cara kesalahan-kesalahan ini didakwa dan dibuktikan:

• Seksyen 5 — persetujuan untuk mendakwa. Tiada seseorang boleh didakwa atas kesalahan seksyen 4 “tanpa persetujuan bertulis Pendakwa Raya”. Pendakwa Raya boleh, dalam persetujuan itu, menentukan mahkamah perbicaraan.
• Seksyen 6 — sokongan keterangan dan penerbitan yang tidak berniat jahat. Walau apa pun Evidence Act, tiada seseorang boleh disabitkan di bawah seksyen 4 “atas keterangan seorang saksi tanpa sokongan”. Seseorang tertuduh yang didakwa menerbitkan atau mengimport di bawah perenggan 4(1)(c) atau (d) mempunyai pembelaan jika penerbitan itu diuruskan tanpa kebenaran, persetujuan dan pengetahuannya serta tanpa kekurangan langkah berjaga-jaga yang sewajarnya, atau jika dia tidak tahu dan tidak mempunyai sebab untuk mempercayai ia mempunyai kecenderungan menghasut.
• Seksyen 7 — penerima yang tidak bersalah. Seseorang yang dihantar penerbitan yang menghasut tanpa pengetahuannya tidak bertanggungan kerana memilikinya jika dia menyerahkannya kepada polis sebaik sahaja dia mengetahui kandungannya.

Kuasa sampingan

Seksyen-seksyen yang selebihnya melengkapkan mahkamah dan polis:

Seksyen	Apa yang diperuntukkannya
8	Pengeluaran waran geledah bagi premis yang menyimpan penerbitan yang menghasut, dengan kuasa tanpa waran dalam kes segera bagi seorang pegawai kanan
9	Apabila disabitkan kerana menerbitkan bahan yang menghasut dalam sesebuah akhbar, mahkamah boleh menggantung akhbar itu, menahan mereka yang bertanggungjawab, atau menyekat mesin cetak itu, sehingga satu tahun
10	Atas permohonan Pendakwa Raya, mahkamah boleh membuat “perintah larangan” terhadap penerbitan yang menghasut yang berkemungkinan membawa kepada keganasan yang menyalahi undang-undang atau menggalakkan permusuhan antara golongan atau kaum, yang menghendaki salinan-salinan diserahkan kepada polis
11	Penangkapan tanpa waran

Pindaan 2015, dan teks yang berkuat kuasa

Membaca teks semasa lebih penting di sini berbanding kebiasaan. Sedition (Amendment) Act 2015 (Act A1485) telah diluluskan oleh Parlimen dan, pada zahirnya, akan menyemak semula Akta ini — melanjutkan “penerbitan” kepada cara elektronik, menyusun semula sebahagian daripada takrifan seksyen 3, dan menaikkan hukuman seksyen 4, antara perubahan lain.

Namun, pada portal Laws of Malaysia Attorney General’s Chambers, cetakan semula Act 15 yang berkuat kuasa masih hanya merekodkan pindaan sehingga 1 Januari 2006, dan instrumen pindaan terakhir dalam senarai pindaannya ialah Malaysian Currency (Ringgit) Act 1975. Rekod berasingan portal itu bagi Act A1485 tidak menunjukkan garis masa permulaan kuat kuasa. Oleh itu, statut yang berkuat kuasa, sebagaimana yang dicerminkan oleh sumber rasmi, ialah semakan 1969 yang dihuraikan pada halaman ini.

Sesiapa yang memetik seksyen 3 atau hukuman seksyen 4 harus mengesahkan teks mana yang mereka petik: beberapa ringkasan yang diedarkan secara meluas menghasilkan semula perkataan pindaan 2015 seolah-olah ia adalah undang-undang yang berkuat kuasa, sesuatu yang tidak disokong oleh rekod AGC.

Kesilapan biasa

• Menganggap “hasutan” (seditious) sebagai konsep yang berdiri sendiri. Dalam Akta ini ia semata-mata terbitan — seksyen 2 mentakrifkannya hanya sebagai “mempunyai kecenderungan menghasut”, dan kecenderungan itu ditakrifkan dalam seksyen 3.
• Menganggap niat mesti dibuktikan. Seksyen 3(3) menganggap niat tidak relevan sebaik sahaja kecenderungan itu wujud pada hakikatnya.
• Membaca cabang (f) sebagai merangkumi semua perbahasan perlembagaan. Ia terikat kepada peruntukan khusus — Bahagian III dan Perkara 152, 153 dan 181 — bukan Perlembagaan secara keseluruhannya.
• Memetik hukuman 2015. Hukuman yang dinaikkan dan hanya berbentuk penjara itu adalah milik Act A1485, yang tidak kelihatan berkuat kuasa pada rekod AGC.

Apa yang seterusnya

Halaman ini menetapkan teks Act 15 — takrifannya, kesalahan-kesalahannya dan mekanismenya. Persoalan tentang bagaimana Akta ini berdiri berbanding jaminan kebebasan bersuara dalam Perkara 10 dan kebebasan asasi, dan bagaimana hasutan berkaitan dengan kesalahan-kesalahan terhadap Negara dalam Penal Code, adalah persoalan berasingan yang akan dipautkan dari sini apabila ditulis.

Bagi mana-mana persoalan semasa, semak versi terkini Act 15 pada portal Laws of Malaysia AGC dan bukannya salinan cache atau ringkasan pihak ketiga.