Seksyen 33: Maksud Sebenar Semata-mata dan Khusus

Setiap panduan mengenai potongan perniagaan Malaysia menerbitkan sebuah senarai. Sewa, ya. Gaji, ya. Hiburan, separuh. Senarai itu memadai sehinggalah tibanya hari suatu perbelanjaan muncul yang tidak ada dalam senarai — bayaran kepada kerajaan negeri untuk dilepaskan daripada suatu obligasi, kajian kebolehlaksanaan bagi projek yang tidak pernah berlaku, cukai perkhidmatan yang diserap syarikat dan bukannya dipindahkan — dan ketika itu senarai tersebut tidak bernilai langsung, kerana senarai itu tidak pernah menjadi undang-undang.

Undang-undang itu ialah satu ayat dalam seksyen 33(1) Akta Cukai Pendapatan 1967, dan satu ayat kedua dalam seksyen 39 yang secara senyap mengatasinya. Pelajari cara kedua-duanya berinteraksi dan anda boleh memutuskan perkara yang tidak diliputi oleh mana-mana senarai.

Apakah yang sebenarnya dikehendaki oleh seksyen 33(1)?

Seksyen 33(1) menyatakan bahawa pendapatan larasan seseorang daripada sesuatu punca bagi tempoh asas untuk sesuatu tahun taksiran ialah pendapatan kasar daripada punca itu, ditolak

segala bayaran dan perbelanjaan yang ditanggung semata-mata dan khusus dalam tempoh itu oleh orang itu dalam pengeluaran pendapatan kasar daripada punca itu

Empat unsur, kesemuanya mesti dipenuhi:

Unsur	Apa yang ditanya	Di mana ia gagal dalam amalan
Bayaran dan perbelanjaan	Adakah ini perbelanjaan hasil langsung?	Perbelanjaan modal, peruntukan yang belum ditanggung
Ditanggung dalam tempoh itu	Adakah liabiliti terhablur dalam tempoh asas ini?	Akruan tanpa obligasi asas
Semata-mata dan khusus	Adakah keseluruhan jumlah dikeluarkan bagi satu tujuan sahaja?	Tujuan peribadi dan perniagaan bercampur
Dalam pengeluaran pendapatan kasar daripada punca itu	Punca yang mana?	Perbelanjaan yang membina punca baharu

Perenggan yang menyusul — s.33(1)(a) faedah, (b) sewa, (c) pembaikan, (d) apa-apa potongan lain yang ditetapkan — diperkenalkan dengan perkataan termasuk. Ia adalah ilustrasi, bukan senarai tertutup. Kebanyakan halaman pesaing membentangkannya seolah-olah itulah kategori yang boleh dipotong. Ia bukan begitu: suatu perbelanjaan yang memenuhi perkataan pembuka boleh dipotong sama ada ia menyerupai apa-apa dalam (a) hingga (d) ataupun tidak.

Mengapa semata-mata dan khusus bukanlah keseluruhan ujian

Seksyen 39(1) dibuka dengan perkataan tertakluk kepada apa-apa peruntukan nyata Akta ini, kemudian melarang sembilan belas kategori potongan. Perangkap pertama ialah s.39(1)(b) menyatakan semula formula s.33 sebagai satu larangan — tiada potongan bagi

apa-apa perbayaran atau perbelanjaan yang bukan wang yang dikeluarkan atau dibelanjakan semata-mata dan khusus bagi tujuan mengeluarkan pendapatan kasar

Perhatikan bahawa perkataannya tidak sama. Seksyen 33 menyatakan dalam pengeluaran pendapatan kasar; s.39(1)(b) menyatakan bagi tujuan mengeluarkan pendapatan kasar. Taksiran lazimnya dibangkitkan di bawah kedua-dua lengan sekali gus, dan pembayar cukai yang berhujah hanya berkenaan perkara s.33 mendapati taksiran itu dikekalkan atas perkara s.39.

Perangkap kedua ialah subseksyen 39(2), yang hampir tiada sesiapa menulis mengenainya. Ia mengisytiharkan bahawa seksyen 33, kecuali setakat yang berkaitan dengan perbelanjaan jenis yang dinyatakan dalam perenggan 33(1)(a) hingga (d), bukanlah suatu peruntukan nyata Akta dalam pengertian seksyen 39. Baca itu bersama perkataan pembuka s.39(1) dan seni binanya menjadi jelas:

• Bagi faedah, sewa, pembaikan dan potongan yang ditetapkan, s.33 beroperasi sebagai peruntukan nyata.
• Bagi selebihnya, s.39 menang. Lulus ujian s.33 tidak menyelamatkan perbelanjaan yang dilarang oleh s.39.

Sebab itulah hiburan boleh ditanggung semata-mata dan khusus namun masih dikurangkan separuh, dan sebab itulah suatu bayaran boleh bersifat komersial sepenuhnya namun tetap ditolak kerana cukai pegangan tidak diremitkan.

Punca yang mana mengeluarkan pendapatan itu?

Potongan itu bukan terhadap keuntungan anda. Ia terhadap pendapatan kasar daripada punca itu. Dua akibat menyusul.

Kos yang membina punca baharu tidak boleh dipotong terhadap punca lama. Dalam suatu rayuan yang diputuskan oleh Pesuruhjaya Khas pada September 2025 (dilaporkan oleh LHDN sebagai IESB v DGIR), seorang pemaju membayar kerajaan negeri Pulau Pinang untuk dilepaskan daripada obligasi membina dan menjual unit kos rendah, dan sebaliknya membina unit komersial. DGIR menganggap bayaran itu sebagai modal: pembayar cukai telah meninggalkan punca pendapatan asalnya dan mencipta yang baharu, dan pengecualian itu menganugerahkan manfaat kekal. Rayuan itu ditolak.

Pemikiran yang sama telah pun menghasilkan keputusan yang sama dalam rayuan Selangor terdahulu (SUSB v DGIR, 31 Mac 2023), di mana bayaran sumbangan kepada Lembaga Perumahan dan Hartanah Selangor membeli pengecualian daripada membina perumahan kos rendah dan kos sederhana. DGIR berhujah, dan Pesuruhjaya Khas menerima, bahawa bayaran itu tertangkap di bawah s.39(1)(b) dan bersifat modal — ia dibuat untuk mengeluarkan pendapatan yang lebih tinggi daripada rumah kos lebih tinggi, bukan untuk mengeluarkan pendapatan punca yang menjadi asas tuntutan.

Pra-permulaan ialah kes melampau bagi kaedah yang sama. Sebelum sesuatu perniagaan bermula, tiada punca yang mengeluarkan pendapatan kasar, jadi tiada apa-apa yang boleh ditanggung semata-mata dan khusus dalam pengeluarannya. Ketetapan Umum No. 11/2013 menetapkan pengecualian berkanun yang sempit — perbelanjaan pemerbadanan, latihan yang diluluskan, pengambilan pekerja pra-permulaan, yuran francais, dan perbelanjaan pra-operasi bagi usaha yang diluluskan di luar Malaysia — masing-masing wujud hanya kerana suatu peruntukan khusus atau kaedah warta mewujudkannya.

Hasil atau modal? Garisan manfaat kekal

Rumusan klasik itu tidak terdapat dalam Akta; ia datang daripada undang-undang kes dan diterapkan melalui Ketetapan Umum. Ketetapan Umum No. 6/2006 menyatakan prinsip bagi perbelanjaan guaman dan profesional dalam satu baris yang berbaloi untuk dihafal:

boleh dipotong apabila ditanggung dalam penyelenggaraan hak dagangan atau kemudahan dagangan, sedia ada atau didakwa wujud, dan tidak boleh dipotong, sebagai bersifat modal, apabila ditanggung bagi tujuan memperoleh hak atau kemudahan baharu

Ketetapan itu kemudian melakukan sesuatu yang luar biasa berguna — ia menerapkan baris itu kepada kira-kira empat puluh jenis yuran tertentu. Mempertahankan hak milik anda ke atas aset yang sudah anda miliki: boleh dipotong. Memperoleh pajakan baharu: tidak boleh dipotong. Memperbaharui pajakan sedia ada: boleh dipotong. Menyewakan hartanah untuk kali pertama: tidak boleh dipotong. Mempertahankan dakwaan bahawa anda melanggar kontrak dagangan: boleh dipotong, melainkan pelanggaran itu disengajakan dan tidak jujur. Mempertahankan pendakwaan jenayah: tidak boleh dipotong.

Ketetapan itu juga memberi amaran bahawa kebolehpotongan tidak bergantung kepada kemenangan. Perbelanjaan yang ditanggung untuk menyelenggara hak dagangan yang didakwa boleh dipotong sama ada tindakan itu berjaya ataupun tidak.

Kajian kebolehlaksanaan berada tepat di atas garisan itu, dan mahkamah Malaysia tidak bermurah hati. Dalam Syarikat Sesco Berhad v KPHDN (Mahkamah Tinggi, Shah Alam, 15 Februari 2024) sebuah utiliti elektrik menuntut yuran perundingan bagi kajian meneroka tapak hidroelektrik dan empangan. Pembayar cukai berhujah bahawa kajian itu adalah amalan perniagaan biasa bagi sebuah entiti berterusan yang perlu memenuhi permintaan berterusan. DGIR berhujah bahawa perbelanjaan itu berkaitan aset dan bersifat modal, dan bahawa utiliti itu bukan pun pihak yang bertanggungan untuk membayar di bawah perjanjian. Mahkamah Tinggi menolak rayuan itu.

Perbelanjaan siapa?

Ini ialah ujian yang menangkap pembayar cukai yang canggih, kerana wang itu benar-benar meninggalkan syarikat.

Dalam Tune Talk Sdn Bhd v DGIR (Mahkamah Tinggi, Kuala Lumpur, 30 Oktober 2025) sebuah pengendali telekomunikasi menuntut potongan bagi cukai perkhidmatan sebanyak RM2,120,921 yang dibayar kepada Kastam bagi TT2015, atas alasan bahawa ia telah menyerap cukai itu dan bukannya memindahkannya. Jawapan DGIR bersifat struktur: di bawah perundangan cukai perkhidmatan, liabiliti untuk membayar terletak pada pelanggan, bukan pada penyedia. Menyerap cukai orang lain tidak menukarnya menjadi perbelanjaan anda yang ditanggung dalam pengeluaran pendapatan kasar anda. Mahkamah Tinggi mengekalkan keputusan Pesuruhjaya Khas dan menolak rayuan itu dengan kos.

Persoalan yang sama memutuskan Syarikat Sesco atas alasan alternatif — kewajipan untuk membayar di bawah perjanjian kajian kebolehlaksanaan terletak pada syarikat lain dalam kumpulan itu.

Sebelum menuntut apa-apa bayaran pihak ketiga yang besar, tanya siapa yang di sisi undang-undang bertanggungjawab untuk membuatnya. Jika jawapannya bukan syarikat anda, potongan itu rapuh tidak kira betapa perlunya bayaran itu dari segi komersial.

Adakah kerugian itu bersampingan dengan perniagaan?

Ketetapan Umum No. 4/2012 menerima bahawa kehilangan tunai yang disebabkan oleh kecurian atau penyelewengan oleh pekerja boleh dibenarkan, kerana ia timbul secara langsung daripada keperluan untuk mewakilkan tugas-tugas tertentu perniagaan kepada seorang pekerja. Perkataan bersampingan dengan perniagaan yang dijalankan adalah memikul beban.

Dalam KYH v DGIR (Pesuruhjaya Khas, 10 Januari 2025) pentadbir harta pusaka seorang pemilik tunggal yang meninggal dunia — sebuah amalan guaman — menuntut jumlah yang dibayar semula ke dalam Akaun Klien firma itu untuk menggantikan wang yang disedut oleh bekas pekerja, ditambah faedah ke atas pinjaman yang diambil untuk membiayainya. DGIR berhujah bahawa wang dalam Akaun Klien itu milik pelanggan dan tidak pernah menjadi pendapatan perniagaan firma; hanya yuran yang dipindahkan ke Akaun Pejabat merupakan terimaan perniagaan, jadi menggantikan wang klien bukanlah perbelanjaan yang ditanggung dalam mengeluarkan pendapatan. Pesuruhjaya Khas walau bagaimanapun memutuskan memihak kepada pembayar cukai dan mengetepikan taksiran tersebut.

Bandingkan dengan SDBB v KPHDN (Pesuruhjaya Khas, 22 Oktober 2024), di mana seorang pembiaya diperintahkan oleh Mahkamah Persekutuan untuk membayar melebihi RM10.4 juta kepada sebuah subkontraktor selepas tersalah arah bayaran kemajuan. Kes DGIR jelas di bawah s.39(1)(b): penerima itu bukan seorang penghutang pembayar cukai dan tidak menjana apa-apa pendapatan untuknya. Pesuruhjaya Khas membenarkan rayuan itu, menganggap bayaran itu sebagai timbul dalam dan bersampingan dengan perniagaan perbankan pembayar cukai.

Dua pengajaran. Pertama, bayaran yang dipaksakan ke atas anda melalui litigasi masih boleh dipotong jika transaksi asasnya adalah kejadian biasa dalam dagangan anda. Kedua, ini ialah sudut s.33 yang paling tidak boleh diramal — hasilnya telah berlaku ke kedua-dua arah pada peringkat pertama, dan kedua-dua keputusan masih terbuka untuk rayuan.

Bagaimana pula dengan bayaran yang tidak dapat dielakkan dari segi komersial tetapi hodoh dari segi reputasi?

DGIR v Tahora Trading Sdn Bhd (Mahkamah Tinggi, Kuching, 3 Disember 2025) ialah ilustrasi paling jelas tentang tujuan yang diputuskan berdasarkan keterangan dan bukannya label. Seorang kontraktor pembalakan membayar RM87,210 dalam TT2009 kepada Tuai Rumah, Penghulu dan ahli jawatankuasa rumah panjang untuk berunding dengan penduduk asli yang sekatan jalannya telah menghentikan operasi.

DGIR mencirikan bayaran itu sebagai wang perlindungan, merujuk kepada lejar am pembayar cukai sendiri, yang memerihalkannya sebagai pampasan kepada penduduk asli, kepada permintaan bagi wang saguhati, kepada ketidakpadanan antara jumlah dalam perjanjian dan jumlah yang sebenarnya dibayar, dan kepada ketiadaan bukti bahawa perkhidmatan telah dilaksanakan. Pembayar cukai mencirikannya sebagai kemudahan komersial untuk menyambung semula operasi dan menjana pendapatan.

Pesuruhjaya Khas memutuskan memihak kepada pembayar cukai, dan Mahkamah Tinggi menolak rayuan DGIR. Apa yang memutuskannya bukanlah watak moral bayaran itu tetapi sama ada keterangan menyokong tujuan yang dinyatakan — dan mahkamah rayuan enggan mengganggu penemuan fakta Pesuruhjaya Khas.

Pembalikan praktikal kes itu ialah VTL & Ors v KPHDN (Pesuruhjaya Khas, 24 Jun 2026), di mana rakan kongsi dalam perkongsian perkapalan dan bot tunda menuntut yuran pengurusan perakaunan, langganan pelayan IT dan yuran perundingan GST. Perbelanjaan itu adalah jenis yang sesiapa sahaja akan andaikan boleh dipotong. Ia ditolak kerana dokumen tidak memperincikan tujuan dan skop perkhidmatan, sesetengah jumlah adalah berlebihan berbanding nilai pasaran, dan sesetengahnya bersifat modal. Penalti di bawah s.113(2) dikekalkan.

Perbelanjaan marginal, diputuskan

Perbelanjaan	Layanan	Sebab
Yuran audit berkanun	Boleh dipotong	Kaedah warta khusus; PR 6/2006 perenggan 5.3
Yuran kesetiausahaan, penyediaan penyata cukai	Tidak boleh dipotong di bawah prinsip umum	PR 6/2006 perenggan 6.3 dan 6.4 — dibenarkan hanya oleh P.U.(A) 162/2020, dihadkan pada RM15,000 setiap TT secara gabungan merentas kedua-dua yuran
Yuran guaman untuk memperbaharui pajakan sedia ada	Boleh dipotong	Menyelenggara kemudahan dagangan sedia ada
Yuran guaman untuk memperoleh pajakan baharu	Tidak boleh dipotong	Memperoleh hak baharu
Yuran guaman, penyewaan hartanah kali pertama	Tidak boleh dipotong	Punca itu belum wujud lagi
Kos merayu terhadap taksiran cukai	Tidak boleh dipotong	Berkaitan pendapatan yang sudah diperoleh
Mempertahankan tuntutan kecuaian terhadap seorang profesional	Boleh dipotong	Kejadian biasa dalam dagangan
Mempertahankan pendakwaan jenayah	Tidak boleh dipotong	Tidak ditanggung dalam mengeluarkan pendapatan
Kajian kebolehlaksanaan bagi tapak atau aset baharu	Biasanya modal	Syarikat Sesco; berkaitan aset
Bayaran untuk dilepaskan daripada obligasi pembangunan	Modal	IESB, SUSB — manfaat kekal, punca baharu
Cukai yang di sisi undang-undang ditanggung oleh pelanggan anda	Tidak boleh dipotong	Tune Talk — bukan perbelanjaan anda
Penyelewengan dana perniagaan oleh pekerja	Boleh dipotong	PR 4/2012 — bersampingan dengan perniagaan

Kesilapan lazim

Menganggap s.33(1)(a) hingga (d) sebagai senarai perbelanjaan yang boleh dipotong. Ia adalah contoh yang diperkenalkan dengan termasuk. Perkataan operatif ialah perkataan yang mendahuluinya.

Mengandaikan bahawa lulus s.33 menamatkan penyiasatan. Seksyen 39(2) bermakna s.39 mengatasi s.33 bagi segala yang di luar perenggan 33(1)(a) hingga (d). Jalankan kedua-dua ujian, dalam susunan itu, setiap kali.

Menuntut perbelanjaan terhadap punca yang salah. Pendapatan sewa di bawah s.4(d) dan pendapatan perniagaan di bawah s.4(a) adalah punca yang berbeza dengan kumpulan perbelanjaan yang berbeza. Begitu juga dua perniagaan berasingan bagi syarikat yang sama.

Bergantung kepada keperluan komersial sebagai hujah. Keperluan bukanlah ujian berkanun. Tujuanlah ujiannya. Tune Talk menyerap kos sebenar atas sebab komersial sebenar dan tetap kalah.

Membukukan perbelanjaan dengan betul tetapi memerihalkannya dengan buruk. Dalam Tahora, naratif lejar pembayar cukai sendiri menjadi keterangan terbaik DGIR terhadapnya. Perihalan lejar am anda, minit lembaga dan perjanjian adalah rekod yang menjadi asas penilaian tujuan bertahun-tahun kemudian.

Meninggalkan pendokumenan kepada audit. Perenggan 13 Jadual 5 meletakkan beban pembuktian ke atas anda. VTL kehilangan perbelanjaan yang hampir pasti tulen kerana skop perkhidmatan tidak pernah didokumenkan.

Mengandaikan sesuatu potongan terus wujud selepas perubahan undang-undang. Ketetapan Umum yang dipetik di sini bertarikh dari 2006 hingga 2013 dan ditulis berdasarkan Akta sebagaimana ia ketika itu. Baca ia bersama cetakan semula semasa, bukan sebagai gantinya. Seksyen 33 dan 39 sendiri stabil: kedua-duanya tidak dipinda oleh Akta Kewangan 2024 (Akta 862) atau Akta Kewangan 2025 (Akta 874), jadi cetakan semula 21 Mei 2024 yang digunakan di sini kekal sebagai teks operatif. Ambil perhatian juga bahawa Ketetapan Umum No. 6/2006 kekal semasa dalam indeks LHDN, walaupun LHDN telah menerbitkan draf ketetapan gantian mengenai perbelanjaan guaman dan profesional yang belum berkuat kuasa.

Apa yang seterusnya

Telitikan seksyen 39(1) perenggan demi perenggan sebelum anda memuktamadkan pengiraan — di situlah perbelanjaan yang lulus ujian ini masih mati. Jika perbelanjaan itu membeli sesuatu yang tahan lama, ia bukan persoalan s.33 langsung tetapi persoalan Jadual 3, dan kaedah elaun modal memutuskan berapa banyak pelepasan yang anda dapat dan dalam tempoh berapa lama. Jika ia melibatkan makanan, minuman atau layanan mesra, proviso hiburan memutuskan sama ada anda mengekalkan separuh atau kesemuanya. Dan jika bayaran itu pergi kepada bukan pemastautin, semak kedudukan cukai pegangan sebelum apa-apa yang lain — potongan cukai yang tidak diremitkan menukar suatu perbelanjaan yang sempurna kepada tambah balik kekal.