Common Law di Malaysia: Bagaimana Civil Law Act 1956 Mengimport — dan Membekukan — Undang-Undang Inggeris

Seorang hakim Malaysia yang memutuskan pertikaian kontrak hari ini masih boleh merujuk kepada sesuatu kes Inggeris yang diputuskan sebelum Persekutuan Tanah Melayu wujud. Bukan kerana mahkamah Inggeris mempunyai apa-apa autoriti di sini — mereka tidak mempunyainya — tetapi kerana satu statut Malaysia sahaja telah memberitahu mahkamah tempatan, pada 1956, supaya melayan common law Inggeris sebagai kepunyaan mereka sendiri.

Statut itu ialah Civil Law Act 1956. Ia pendek, ia berusia tujuh puluh tahun, dan ia menjawab secara senyap satu soalan yang disangka kebanyakan orang tiada jawapan yang bersih: tepatnya berapa banyak undang-undang Inggeris yang diwarisi oleh Malaysia, dan bila pewarisan itu berhenti?

Common law bukan automatik — satu statut yang menghidupkannya

Malaysia tidak menjadi sebuah negara common law semata-mata kerana ia pernah menjadi sekumpulan koloni dan naungan (protectorate) British. Perlembagaan Persekutuan memberikan penerimaan itu asas perlembagaan: Perkara 160(2) mentakrifkan “undang-undang” termasuk “written law, the common law in so far as it is in operation in the Federation or any part thereof, and any custom or usage having the force of law.”

Tetapi takrifan itu hanya memberitahu anda bahawa common law dikira sebagai undang-undang di tempat ia sedang beroperasi. Apa yang meletakkannya beroperasi — dan menetapkan dengan tepat berapa banyak daripadanya — ialah Civil Law Act 1956 (Act 67). Sebelum kemerdekaan, Pulau Pinang dan Melaka (sebagai bekas Straits Settlements) telah pun menerima undang-undang Inggeris melalui piagam keadilan diraja (royal charters of justice) yang lebih awal, manakala Negeri-Negeri Melayu sebelum kemerdekaan dan wilayah-wilayah Borneo masing-masing mempunyai enakmen tempatan sendiri yang melakukan sesuatu yang serupa. Act 67 menggabungkan semua itu menjadi satu statut bagi Persekutuan yang baru merdeka, dan kemudiannya diperluaskan kepada Sabah dan Sarawak.

Seksyen 3: penerimaan am, dan tiga tarikh pembekuan yang berbeza

Seksyen 3 ialah peruntukan teras. Ia mengarahkan mahkamah supaya menggunapakai common law England dan kaedah-kaedah ekuiti — tetapi hanya sebagaimana kaedah-kaedah itu wujud di England pada tarikh tertentu, yang berbeza mengikut wilayah:

Wilayah	Common law dan ekuiti dibekukan pada
Semenanjung Malaysia (Malaysia Barat)	7 April 1956
Sabah	1 Disember 1951
Sarawak	12 Disember 1949

Tarikh-tarikh itu bukan sewenang-wenangnya. Setiap tarikh mencerminkan bila peruntukan penerimaan sedia ada wilayah berkenaan mengambil snapshotnya sendiri — tarikh Sabah dan Sarawak mendahului Akta 1956 itu sendiri, kerana Act 67 mengekalkan tarikh potongan yang telah ditetapkan oleh enakmen tempatan mereka yang lebih awal, dan bukannya menetapkan semula semua wilayah kepada 1956.

Kesan praktikalnya: sesuatu kes Inggeris yang diputuskan sebelum tarikh berkenaan adalah common law yang mengikat di negeri itu, pada prinsipnya. Sesuatu kes yang diputuskan selepas itu — tidak kira betapa berautoriti ia di England — paling tinggi hanya bersifat persuasif. Mahkamah Malaysia boleh meneliti kes itu, membincangkannya, dan menolak untuk mengikutinya.

Seksyen 3 turut membawa brek terbina-dalam: common law dan ekuiti terpakai “so far only as the circumstances of the States of Malaysia and their respective inhabitants permit,” dan tertakluk kepada “such qualifications as local circumstances render necessary.” Mahkamah telah menggunakan peruntukan ini untuk menolak mengimport peraturan Inggeris yang sekadar tidak sesuai dengan keadaan tempatan — penerimaan itu tidak pernah dimaksudkan sebagai pemindahan menyeluruh tanpa kritikan.

Seksyen 5: undang-undang komersial yang tidak kekal beku di mana-mana sahaja

Seksyen 5 mengasingkan peraturan yang berbeza bagi subjek komersial tertentu — perkongsian (partnerships), badan korporat (corporations), perbankan, insurans, dan undang-undang perniagaan (mercantile law) secara umum.

Bagi sebahagian besar Semenanjung Malaysia (tidak termasuk Pulau Pinang dan Melaka), undang-undang komersial Inggeris yang terpakai ditetapkan pada tarikh Akta itu berkuat kuasa — snapshot 1956 yang sama seperti seksyen 3.

Bagi Pulau Pinang, Melaka, Sabah dan Sarawak, seksyen 5 sebaliknya menggunapakai undang-undang yang “would be administered in England in the like case at the corresponding period” — bermakna, tidak seperti seksyen 3, tiada pembekuan berlaku. Mahkamah di negeri-negeri itu meneliti apa yang dikatakan oleh undang-undang komersial Inggeris sekarang, bukan apa yang dikatakannya berpuluh-puluh tahun dahulu. Perbezaan ini wujud kerana Pulau Pinang dan Melaka, sebagai bekas Straits Settlements, telah pun mempunyai tradisi penerimaan berterusan — bukan beku — sebelum Akta 1956 tiba, dan seksyen 5 mengekalkan itu khusus bagi perkara komersial.

Seksyen 6: satu-satunya bidang yang tidak pernah dimasuki undang-undang Inggeris

Tanah ialah pengecualian yang jelas. Seksyen 6 menyatakan bahawa tiada apa-apa dalam Akta ini memperkenalkan ke Malaysia “any part of the law of England relating to the tenure or conveyance or assurance of or succession to any immovable property or any estate, right or interest therein.”

Undang-undang tanah Inggeris — dengan estet (estates), pegangan (tenures) dan penyampaian hakmilik tidak berdaftar — sengaja dikecualikan. Undang-undang tanah Malaysia sebaliknya beroperasi di bawah sistem Torrens yang berasal dari Australia, dikodkan bagi Semenanjung Malaysia dalam National Land Code 1965 (Act 56), di mana pendaftaran itu sendiri yang mewujudkan dan membuktikan hakmilik, bukannya rantaian suratcara (deeds).

Mengapa pembekuan ini lebih penting daripada yang kelihatan

Ada godaan untuk melayan “Malaysia ialah sebuah negara common law” sebagai satu fakta statik, sebaris sahaja. Civil Law Act menunjukkan sebaliknya. Ia adalah satu tindakan peminjaman statutori yang khusus, dihadkan pada satu-satu masa, dengan had yang berbeza bagi tiga wilayah berasingan, satu pengecualian jelas bagi undang-undang komersial di empat daripadanya, dan satu tembok keras di sekeliling undang-undang tanah sepenuhnya.

Sejak tarikh-tarikh potongan itu, Malaysia telah membina badan undang-undang kesnya sendiri — melalui hierarki rayuan biasa Mahkamah Sesyen, Mahkamah Tinggi, Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Persekutuan — dan bukannya sekadar mengimport apa sahaja yang England putuskan seterusnya. Di mana statut atau preseden Malaysia berdiam diri, common law dan ekuiti yang telah dibekukan itu tetap mengisi jurang tersebut; di mana Akta itu telah mengecualikan sesuatu bidang, atau di mana ia melibatkan undang-undang diri Muslim yang dibicarakan dalam sistem mahkamah Syariah yang selari, penerimaan common law langsung tiada pijakan.

Kesilapan lazim

Menganggap terdapat satu tarikh potongan seluruh negara. Terdapat tiga — 1956 bagi Semenanjung, 1951 bagi Sabah, 1949 bagi Sarawak — bukan satu.

Melayan kes-kes Inggeris selepas tarikh potongan sebagai mengikat. Kes-kes itu paling tinggi hanya persuasif. Mahkamah Malaysia bebas untuk menyimpang daripada keputusan Inggeris moden walaupun pada isu common law yang sama persis.

Menganggap penerimaan itu meliputi segala-galanya. Undang-undang tanah (seksyen 6) sengaja dikecualikan sejak hari pertama, dan perkara yang dikhaskan bagi undang-undang diri Muslim berada di bawah sistem mahkamah yang berasingan sepenuhnya.

Mengelirukan tarikh Akta 1956 dengan bila ia terpakai kepada Malaysia Timur. Akta itu menggabungkan enakmen sendiri Sabah dan Sarawak yang lebih awal berserta tarikh potongan mereka yang lebih awal — ia tidak menetapkan semula jam penerimaan mereka kepada 1956.

Apa yang seterusnya

Baca halaman Perlembagaan Persekutuan untuk memahami bagaimana Perkara 160 dan selebihnya daripada undang-undang tertinggi merangka “undang-undang” di Malaysia, halaman hierarki mahkamah untuk mengetahui di mana soalan common law sebenarnya dihujahkan hari ini, dan halaman National Land Code untuk sistem berasaskan Torrens yang menggantikan undang-undang tanah Inggeris sepenuhnya.